Inleiding

Nog één lange tunnel door en we hebben de Noordkaap bereikt. Onze roadtrip van Nederland naar de Noordkaap is een rit van 3284 kilometer. Reis je bijna 3300 kilometer voor één enkele rots? Nee, dat niet, maar deze markante plek, het noordelijkste punt van Europa, is wel een mooi reisdoel en omdat het bij een reis niet alleen om het reisdoel gaat, maar ook om de weg er naar toe, belooft een ‘Noordkaapreis’ heel veel avontuurlijke en mooie momenten. De 370 meter hoge klip vormt het einde van het vasteland van Europa. Hier houdt Europa op. We lopen de Nordkaphallen binnen, een in een berg gebouwd informatiecentrum, en gaan er via de achterdeur weer uit. We staan nu op het plateau dat zo’n honderd meter verder loodrecht honderden meters diep de koude Barentszee induikt. Het is tien uur ’s avonds en het begint net flink te regenen. Tegenvaller? Nee. Het weer is hier nogal onstuimig, nat en koud. Het is eigenlijk een godverlaten plek, maar wel een hele mooie godverlaten en ietwat mysterieuze plek. Ook de Noordkaap kunnen we nu afstrepen.

Nederland - Travemünde (Duitsland)             469 km

Travemunde – Trelleborg (Zweden)                  216 km

De reis begint vier dagen eerder in Nederland. We rijden door het noorden van Duitsland (via Bremen) naar de havenstad Travemünde, vlakbij de stad Lubeck.

De middag besteden we aan een bezoek aan deze historische stad. De Hanzestad Lübeck (het was zelfs de hoofdstad van het Hanzeverbond) ligt aan de monding van de Trave in de Duitse deelstaat Sleeswijk-Holstein. De stad telt 215.846 inwoners. De historische binnenstad met haar talloze monumenten is een toeristische attractie. Het is dan ook ‘gezellig druk’ in de stad, maar het is eind juli, dus vakantietijd. Het voornaamste kerkelijke gebouw is de Marienkirche, hoogtepunt van de baksteengotiek. De vestingstad bezit nog twee van de drie stadspoorten (het Holstentor en het Burgtor) en resten van de stadsmuur.

We parkeren bij het muziekcentrum en congreshal Lubeck, aan de rand van de binnenstad en steken de rivier de Trave over. We lopen de binnenstad in, over de Beckersgruben. Aan het eind van deze straat vind je het Gunter Grasshuis en, over schrijvers gesproken, aan de evenwijdig liggende straat Mengstrasse het Buddenbrookshuis. De schrijver van het beroemde literaire werk Buddenbrooks, Thomas Mann, komt uit Lubeck en Buddenbrooks speelt zich dan ook af in deze stad. Vermeldenwaardig zijn nog de St. Petruskerk en de Markt. Er staan nog relatief veel oude woningen en gebouwen in de stad, hoewel een deel ook gerestaureerd/herbouwd is.

Een wandeling door deze stad geeft een mooi beeld van een Hanzestad vroeger. We komen uit bij de Holstentor, een oude stadspoort, die erg veel bekijks heeft. Langs de Trave lopen we dan noordwaarts weer terug, waar we onszelf trakteren op een broodje Döner, alvorens verder te gaan. Een aanrader om te doen, deze stad.

We rijden ongeveer 20 kilometer naar Travemunde. Hier schepen we in op de nachtboot van TT-Line naar Trelleborg met een dinerbuffet en overnachting aan boord.

Trelleborg - Stockholm             644  km   

Stockholm – Turku (Finland) 314  km

Wij genieten van het ontbijtbuffet aan boord, waarna we in Trelleborg ontschepen.  Trelleborg is een klein maar bedrijvig stadje in het uiterste zuiden van Zweden – met ruim 31.000 inwoners. We rijden via Malmö, Helsingborg en Jönköping naar het Vätternmeer, waar we een korte pauze houden bij het Brahehus.

Brahehus is een historisch kasteel uit de 17e eeuw gelegen in de Zweedse provincie Småland, vlakbij Gränna. Het bouwwerk staat op een klif (ongeveer 270 meter boven de zeespiegel) en kijkt uit over het grote Vätternmeer en het eiland Visingsö. Het kasteel werd tussen 1638 en 1650 gebouwd in opdracht van graaf Per Brahe de Jongere, oorspronkelijk bedoeld als lust- en plezierpaleis. Het is tegenwoordig een imposante ruine met mooie uitzichten.

We zijn voor het eerst van ons leven in Zweden. Hoe komt het land(schap) nu op ons over? Zuid-Zweden heeft een afwisselend landschap van glooiende akkers, dichte naald- en loofbossen, duizenden meren en rotsachtige kusten. Er zijn talloze stille meren en kabbelende rivieren, en eilanden en kleine eilandjes in de zee. De dorpen zijn meestal klein met rode houten huizen. De sfeer is hier rustig en ruimtelijk met weinig haast en veel ruimte voor buitenleven en stilte.

Heel anders is het in het levendige Stockholm, waar we aan het eind van de middag aankomen. Stockholm is de hoofdstad en de grootste stad van Zweden, uniek gebouwd op 14 eilanden die via 57 bruggen met elkaar zijn verbonden. De stad telt bijna 1 miljoen inwoners en staat wereldwijd bekend om haar perfecte balans tussen rijke historie, moderne Scandinavische cultuur en uitgestrekte natuur. De belangrijkste bezienswaardigheden zijn Gamla Stan, het middeleeuwse centrum met kleurrijke panden en smalle kasseienstraatjes, en de populaire wijken Södermalm (de creatieve en hippe buurt, bekend om vintage winkels, boetieks en het SoFo-district - het culturele en trensettende hart van de stad). Verder Norrmalm, het moderne, bruisende stadscentrum dat ideaal is voor winkelen en mode en Djurgården, het groene eiland waar de meeste grote musea en parken liggen.

We maken een uitgebreide rondrit per bus door de  stad en maken vervolgens een wandeling door de oude stad. Stockholm komt op ons over als een moderne, levendige stad met hoog opgeleide inwoners, heel veel migranten en met een aangename sfeer. We rijden over de eilanden Ostermalm (het oostelijke deel is een vrij groen gedeelte van de stad met mooie parken en -voor de liefhebbers- het Abba museum) en Soderman, dat omhoog loopt: boven heb je een fraaie uitzicht op het westelijk deel van Ostermalm, het kloppende hart van Stockholm. Ook komen we in een van de buitenwijken, waar het groen is en rustig.

’s Avonds gaan we aan boord van de ferry voor de overtocht naar Turku in Finland. Tijdens het diner hebben we een mooi uitzicht op de scherenkust (scheren = rotseilandjes voor de kust, waarvan er hier talloze liggen). Hoewel de hutten niet bepaald luxe zijn, hebben we toch uitstekend (maar kort) geslapen.

Turku – Oulu 647 km

Het ontbijt gebruiken we aan boord, waarna de ontscheping volgt. We rijden een prachtige tocht door het schitterende merengebied, waar Finland zo beroemd om is. De bijnaam ‘Land van 1.000 meren’ is dan ook heel toepasselijk. 

We rijden door het groene land van West Finland, met vele bossen, velden en meren. Steden en dorpen komen we nauwelijks tegen. We bezoeken de oude kerk van Petäjävesi in Midden-Finland, een unieke houten lutherse kerk uit 1763–1765, die sinds 1994 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat. Het gebouw is opgetrokken uit dennenhouten boomstammen en combineert traditionele Scandinavische houtbouw met renaissancetorens en gotische gewelven. De kerk ligt prachtig op een schiereiland omringd door bossen en het meer Jämsänvesi–Petäjävesi, wat zorgt voor een heldere spiegeling in het water. Het geldt als een meesterwerk van noordelijke protestantse houtarchitectuur.

Oulu, waar we tegen de avond aankomen, ligt idyllisch aan de Botnische Golf. De ligging mag dan mooi zijn, de stad is minder opvallend. Een gewone, ietwat saaie stad met veel fantasieloze flatgebouwen.

De Domkerk van Oulu is wèl de moeite waard. Het is een Evangelisch-Lutherse kathedraal met een kenmerkende groene koepel, ontworpen in neoklassicistische stijl door architect Carl Ludvig Engel, gebouwd in 1777 als de Sofia Magdalena-kerk ter ere van koningin Sophia Magdalena van Denemarken, maar na een grote stadsbrand in 1822 herbouwd en in 1832 voltooid. De kathedraal biedt plaats aan ongeveer 1540 personen en bevindt zich in het centrum van Oulu aan de straat Kirkkokatu.

Oulu - Santa Claus Village – Saariselkä    478 km

Vandaag rijden we langs de Botnische Golf via het havenstadje Kemi naar Rovaniemi, de hoofdstad van Fins Lapland, met 35.000 inwoners.

We brengen in Rovaniemmi eerst een bezoek aan Arktikum, een fraai en zeer modern museum, dat je laat kennis maken met de ‘arctic nature, cultures and history’. Wat ons betreft is dit de enige reden om Rovaniemi te bezoeken, of het zou het passeren van de poolcirkel moeten zijn. De poolcirkel wordt duidelijk aangegeven in het dorp van de kerstman. Dat laatste (de kerstman) is voor veel mensen de echte goede reden om dit stadje te bezoeken.

Het kerstmandorp is een goed voorbeeld van uitgekookte, slimme ondernemerszin. Door Rovaniemi uit te roepen tot officiele woonplaats van de kerstman ontnam men andere plaatsen in de wereld de mogelijkheid om dit te doen, zodat Rovaniemi nu het monopolie heeft. Het is handig uitgebuit, een toeristenval bij uitstek.  Er zijn uiteraard de nodige souvenirwinkels met kerstspullen, een elfenshow, de werkplaats van de Kerstman, de peperkoek keuken, de speelgoedpakhuizen van de kerstman en je kunt de kerstman zelf zien. Voor dit laatste tel je dan wel 80 euro neer, tenminste als je ook een foto van deze ontmoeting wilt. In de winter is dit een toeristische hotspot, want je kunt hier tevens allerlei winterse activiteiten ondernemen ((winters sneeuwlandschap, huskytochten, Noorderlicht etc).

Rovaniemi is verder weliswaar een vrij nieuwe stad, maar ook hier is het grijze beton prominent aanwezig. De stad is behalve de hoofdstad van Lapland ook de poort naar Lapland. Rovaniemi is de laatste grote stad als je vanuit het zuiden komt. Ten noorden ervan vindt men de uitgestrekte en ruige natuur. We gaan dit de komende dagen ervaren.

Na het bezoek aan deze kerstmancommercie rijden we door een uitgestrekt landschap via Sodankylä naar ons hotel in Saariselkä voor één overnachting.

Saariselkä - Honningsvåg – Noordkaapplateau    421  km

We vervolgen onze reis via Ivalo naar het Inari-meer. Dit meer is voor de Lappen heilig, omdat zij hier de overledenen begraven. Vlakbij Inari bezoeken we het Siide museum, het museum dat ons de geschiedenis en het leven van de Sami laat zien. De Sami zijn het oorspronkelijke volk van Lapland. Dit inheemse volk leeft al duizenden jaren in het uiterste noorden van Noorwegen, Zweden, Finland en het Russische Kola-schiereiland. Vroeger werden ze vaak 'Lappen' genoemd, maar deze term beschouwen zij zelf als kwetsend. Zij wonen in Noorwegen (60.000), Zweden 30.000 Finland 7.000 en Rusland 2.000). Het was een nomadisch volk dat leefde van het houden van rendieren, de jacht en de visserij. Tegenwoordig zijn zij wat meer aangepast aan het moderne leven van de 21e eeuw, maar zij vormen nog steeds een hechte gemeenschap. 

We bezoeken een rendierhouderij en een huskykennel. Daarvan zijn er vele in Finland. De honden ‘are raised and trained for winter dog sledding tours and safaris. De winter is hier toeristisch hoogseizoen. In de zomer rusten de husky’s, en mogen af en toe rondrennen, wat eigenlijk het liefste is wat zij doen.

Op een gegeven moment merken we dat we dichtbij de Russische grens zijn. In een dorp staat bij een kruising aangegeven dat je -als je rechtsaf slaat- in Moermansk komt. De Russen zijn hier, en eigenlijk  in heel Finland, wel heel dichtbij en de Finnen hebben grote angst voor hun grote maar niet zo vriendelijke buur.

Finland heeft een moeizame verhouding met Rusland. De reden ligt in de turbulente recente geschiedenis van het land.

Finland kende een stormachtige 20e eeuw, waarin het land transformeerde van een bezet gebied naar een van de meest welvarende en stabiele democratieën ter wereld. Tot de Eerste Wereldoorlog was er sprake van Russische onderdrukking: Finland was een (autonoom) deel van het Russische Rijk. Na de Russische Revolutie verklaarde Finland zich op 6 december 1917 onafhankelijk. In 1918 brak een korte, maar extreem bloedige burgeroorlog uit tussen de 'Roden' (socialisten, geinspireerd door de Russiche communisten) en de 'Witten' (conservatieven). De Witten wonnen met Duitse steun, wat diepe wonden achterliet in de samenleving. In de periode tot de Tweede Wereldoorlog koos Finland definitief voor een republikeinse staatsvorm en herstelde langzaam de interne eenheid. Grote groepen arme boeren kregen een eigen stuk land, wat zorgde voor sociale stabiliteit. De Sovjet-Unie viel in 1939 Finland binnen. Ondanks enorme overmacht hield het Finse leger stand, al moest Finland uiteindelijk zo'n 10% van zijn grondgebied (Karelië) afstaan. In de Vervolgoorlog (1941–1944) vocht Finland aan de zijde van nazi-Duitsland om het verloren gebied terug te winnen. Toen de Duitse nederlaag naderde, sloot Finland weer een aparte vrede met Moskou. Finland moest volgens de vredesvoorwaarden de overgebleven Duitse troepen hardhandig zelf het land uitjagen. Dit leidde tot de Laplandoorlog (1944–1945). Daarna behield Finland zijn democratie en kapitalistische economie, maar moest politiek strikt neutraal blijven om de Sovjet-Unie te vriend te houden. Eind 20e eeuw  transformeerde Finland van een arme landbouwsamenleving naar een hoogtechnologische en welvarende verzorgingsstaat. Het voorgaande mag verklaren waarom de Finnen nu bevreesd zijn voor een Russiche inval. De Russen beschouwen het land nog altijd als ‘een deel van Rusland’, zoals de Russen ook Oekraine als een deel van Rusland beschouwen. Dat moet genoeg zeggen.

Via de plaats Inari rijden we verder naar de Fins-Noorse grens en de stad Karasjok, het centrum van de Noorse Lappen. Van hieruit gaat de route verder via de Porsanger- en de Olderfjord naar de Noordkaap-tunnel en het eiland Magerøya. Na een zeer lange en bijzonder mooie rit door dit desolate gebied eten eerst in ons hotel in het kleine plaatsje Honningsvåg, daarna is het tijd voor het Noordkaapplateau. Er valt wat druilerige regen uit het loodgrijze en zware wolkendek. Toch hebben we een beetje hoop dat het straks zal open trekken. We gaan met opzet laat in de avond, omdat de Noordkaap bij middernachtzon (de zon die de hele nacht net boven de horizon blijft) zo rond een uur of 11 ’s avonds een niet te missen spektakel zou zijn. Als we uiteindelijk het grote plateau op lopen vervliegt onze hoop op een mooie zon boven de Barentszzee snel. We kijken heel even aan de rand van de enorme klif naar beneden, maar door de regen is er niet veel te zien en we worden snel natter en natter. We gaan dus het informatiecentrum weer in, in de hoop op betere omstandigheden. Die komen er gelukkig ook. 

Enige tijd later is het droog en kunnen we over het plateau wandelen. We hebben bijzonder mooie uitzichten en het voelt toch wel een beetje bijzonder hier te mogen zijn. Eigenlijk ligt het noordelijkste puntje van het Europese vasteland enige kilometers naar het westen, maar daar ligt niet zo’n mooi plateau, dus de keuze voor de huidige plek als de Noordkaap is wel te begrijpen. De wereldbol is een markant en fotowaardig object op dit plateau. We wandelen een tijdje rond en genieten en gaan pas na middernacht weer terug naar ons hotel, 30 kilometer verderop.

Honningsvåg – Tromsø    507 km

Vandaag staat ons een lange maar mooie dag te wachten. We rijden het kleine Honningsvåg uit via het Olderdal en Skaidi naar de prachtige Kvaenangenfjell-bergpas. Eenmaal boven aangekomen hebben we een adembenemend uitzicht over de Kvaenangenfjord. 

Het is hier stil, heel stil. De snelweg is eigenljik niet meer dan een smalle kustweg, waar auto’s - als ze elkaar al ontmoeten en dus moeten passeren – nauwelijks langs elkaar kunnen, en waar regelmatig de rendieren verschijnen. Zij hebben het hier eigenlijk voor het zeggen. Dit is toch echt het verlaten poolgebied.

Aan het einde van de middag komen we aan in de stad Tromsø, waar we de komende twee nachten verblijven.

Tromsø

De stad (80.000 inwoners) ligt nagenoeg op 70° noorderbreedte, wat overeenkomt met de geografische breedte van Alaska en Siberië. Ze ligt ten noorden van de poolcirkel, waardoor tussen eind mei en half juli de middernachtzon is te zien. Het is dan 24 uur per etmaal licht, al is het ’s nachts meer schemerig dan licht. Van eind november tot half januari heeft de stad te maken met de poolnacht. Het stadscentrum en de luchthaven liggen op het eiland Tromsøya, dat via de 1016 m lange Tromsøbrug en een tunnel met het vasteland verbonden is en via de 1235 m lange Sandnessundbrug met het eiland Kvaløya. In de nacht van 13 op 14 mei 1969 werd het centrum van de stad door een forse brand in de as gelegd. De merendeels uit hout opgetrokken huizen vormden een makkelijke prooi voor de vlammenzee. Er vielen geen doden, maar meer dan de helft van de toenmalige 14.000 inwoners werd dakloos.

Van de verwoestingen toen is vandaag de dag weinig meer te merken. Tromso heeft een klein, niet ongezellig centrum – wederom met veel houten (!) huizen. De kathedraal en de haven zijn bezienswaardig. Van hieruit hebben we ook mooi zicht op de fraaie brug naar het vasteland.

De volgende dag maken wij een dagtocht naar het nabijgelegen eiland Sommarøy . Sommaroy staat bekend als het ‘eiland zonder tijd’. De bewoners voerden in 2019 actie om de klok officieel af te schaffen en 's werelds eerste tijdloze zone te worden, omdat de zon in de zomer bijna zeventig dagen lang niet ondergaat. Het is nooit officieel ingevoerd, maar het idee leeft in de praktijk wel sterk.

Het lijkt bizar, maar zo gek is het eigenlijk niet. Het leven op Sommarøy draait namelijk om de natuur, en de natuur volgt geen strakke tijdschema’s zoals wij die gewend zijn. In de zomer gaat de zon er nooit onder. Vanaf eind mei tot halverwege juli beleven de ongeveer 300 inwoners van Sommarøy de “middernachtzon” – een periode waarin de zon 24 uur per dag aan de hemel staat. Het concept van vaste tijden voor werken, eten en slapen wordt dan flexibel. Inwoners kunnen midden in de nacht een voetbalwedstrijd spelen, vissen of hun huis schilderen zonder dat het ooit donker wordt. Mensen willen er op elk moment van de dag kunnen slapen, eten of zwemmen. ’s Winters leeft deze gedachte overigens beduidend minder. De poolnacht duurt dan 24 uur per etmaal en het leven speelt zich helemaal binnenshuis af, maar ook dan is tijd van ondergschikt belang. Op Sommaroy wonen ruim 300 mensen.

De natuur op het eiland is schitterend. Het is een afgelegen natuurparadijs met prachtige uitzichten op ruige bergen, de azuurblauwe zee en de witte stranden.

Tromsø – Melbu     428 km

We rijden verder in zuidelijke richting, via een prachtige route door het Bardudal en langs fjorden naar de machtige archipel Lofoten-Vesterålen. In de middag arriveren we bij ons hotel in Melbu, centraal op de Lofoten-Vesterålen, waar we de komende twee nachten zullen verblijven. Ons hotel staat aan de haven, vanwaar we regelmatig de veerboot naar de overkant, waar de echte Lofoten beginnen, zien vertrekken.

Veerboten zijn essentieel in Noorwegen, net als tunnels en bruggen. De kust is hier geen lange strakke kust, maar een grillig gevormde kust met talloze inhammen en fjorden en onregelmatige kustlijnen. Voor de kust liggen de talloze eilanden, die dezelfde kenmerken hebben. Overal is water. Voeg daar ook nog aan toe de vele bergen en het zal duidelijk zijn dat zonder de genomen maatregelen het land moeilijk bereisbaar is. Je passeert in dit land dus talloze bruggen, vele tunnels en neemt van tijd tot tijd de veerboot. Dat maakt het reizen hier wel afwisselend!

Lofoten

Vandaag staat in het teken van de Lofoten, die samen met de Vesterålen een unieke archipel vormen voor de Noorse kust. De Lofoten zijn werkelijk verbluffend: steil uit zee oprijzende kliffen, een ruige groene bergwereld, ontelbaar veel paarse bloemen en het vele water bieden een aanblik die zijn weerga niet kent. Robuust en lieflijk gaan hier perfect samen. Zodra we van de veerboot van Melbu naar  Fiskebøl op het eiland Austvågøy af zijn (een tochtje van slechts 20 minuten) komen we ogen te kort. We rijden een schitterende route over deze eilandengroep en maken uiteraard fotostops op de mooiste uitzichtpunten en in de kleine vissersdorpen met hun typische 'rorbuer': kleurig geverfde, op palen gebouwde vissershuisjes. 

Het Lofotr Viking Museum, dat zich bevindt in Borg, is een interactief museum gebouwd rondom de opgravingslocatie van het huis van een Vikingstamhoofd. Het museum omvat o.a. een nauwkeurige reconstructie van een langhuis uit de Vikingperiode en de Lofotr, een volwaardige replica van het 9e-eeuwse Gokstadschip van de Vikingen.

Het indrukwekkende Vikinglanghuis is ongeveer 80 meter lang. Het oorspronkelijke gebouw dateert uit de 6e eeuw. Naar verluidt is dit een van de grootste bouwwerken ooit gevonden uit de Vikingtijd. In het langhuis maken we kennis met allerlei aspecten van het Vikingleven en komen we, dankzij de (Nederlandstalige!) gids meer te weten over de Vikingen.

We maken na weer een fraaie rit een stop in het kleine dorp Henningsvær, dat 428 inwoners telt. Het vissersdorp ligt op het zuidelijkste puntje van het eiland Austvågøy. De houten huizen zijn hier weer in alle kleuren geverfd en in het centrum bevindt zich een pittoresk pleintje, met enkele winkels en restaurants. Echt Noors en we vinden het heerlijk rustig, alhoewel het een toeristische hotspot schijnt te zijn.

Wat noordelijker, bj het plaatsje Kabelvag bezoeken we de Vagan kirke, ook wel de kathedraal van de Lofoten genoemd.

Wat betreft het weer hebben we ongelooflijk veel geluk. De  Lofoten staan bekend om hun zeer natte klimaat. Het regent (of sneeuwt) er bijna wel iedere dag. Bij het bewonderen van de landschappen wil je geen regen, en die blijft ons dan ook bespaard. Blauwe luchten met wat vriendelijke witte stapelwolkjes leveren nu eenmaal fraaiere foto’s op dan met grijze bewolking en miezerregen, wat hier meestal het beeld is. Tijdens de hele reis hebben we overigens ook meestal droog, en vaak vrij zonnig weer, met niet onaardige temperaturen: varierend van 20 graden in Noord Finland tot 14 graden in het uiterste noorden van Noorwegen en ongeveer 17 graden in de rest van het land. Is Oslo was het zelfs bijna 25 graden.

Melbu – Fauske     300 km

We starten de dag rustig op en rijden in de middag, met twee korte ferryovertochten, terug naar het vasteland van Noorwegen. We genieten onderweg weer van de prachtigste uitzichten over de ruige Noorse kust. Aan het eind van de middag bereiken we via de Messingslettbrug de Ranelvarivier, die we volgen tot het plaatsje Fauske voor één overnachting.

Fauske - Trondheim    646 km

Een reisdag, waarop we een flink aantal kilometers moeten maken. Het reisdoel van vandaag is Trondheim, de middeleeuwse koningsstad. We rijden via een adembenemende route naar de Salt-hoogvlakte en passeren bijna op het hoogste punt de Noordpoolcirkel. Het is de tweede keer tijdens deze reis dat we de Poolcirkel oversteken. We vervolgen onze reis in zuidelijke richting naar ons hotel in de omgeving van Trondheim. Halverwege Fauske en Trondheim stoppen we nog bij een bekende attractie. De Laksforsen is een krachtige waterval van 17 meter hoog in de rivier de Vefsna, gelegen in de gemeente Grane in de provincie Nordland .De waterval staat bekend om zijn enorme waterhoeveelheid en de zalmen die er stroomafwaarts proberen te trekken. Zeker indrukwekkend!

Trondheim -  Hamar  381 km

Trondheim is de voormalige hoofdstad van Noorwegen. In deze mooie oude Domstad werden de Noorse koningen gekroond en er liggen hier negen Noorse koningen begraven. Bezienswaardig in Trondheim zijn de indrukwekkende Nidaros kathedraal, de kleurrijke oude pakhuizen en de koninklijke residentie Stiftsgården.

Trondheim – met 210.000 inwoners de derde stad van Noorwegen en tevens de oude, vroegere hoofdstad van het land – ligt halverwege het noorden en het zuiden van Noorwegen. Door de stad stroomt de rivier Nidelva. In het zuiden van de binnenstad ligt de oude stadsbrug Gamle bybro en iets noordelijker de mooie brug Bakke bru.  Op beide bruggen heb je een geweldig uitzicht over de rivier met aan weerszijden kleurige oude pakhuizen, die mooi reflecteren in de rivier. 

Staande op de Gamle bybro met zicht naar het noorden ligt links de huidige binnenstad en rechts de wijk Bakklandet. We lopen van de kathedraal, die in het zuiden van de binnenstad staat, naar de Gamle Bybro, de historische brug uit 1681, over de Nidelva. Daar ga je de wijk Bakklandet binnen.

Bakklandet zelf is een zeer oude wijk. We wandelen door dit stadsdeel met zijn gekleurde houten huizen en proeven van de haast dorpse, knusse sfeer. Aan het einde van de wijk steken we de Nidelva over via de Bakke Bru. We komen dan in het moderne centrum met winkelstraten, mooie pleinen en indrukwekkende monumentale gebouwen. We zien o.a. de Summergarden, een mooi plein en de koninklijke residentie Stiftsgården. 

Het begint te regenen, een van de weinige buien die we tijdens deze reis hebben en we zoeken onze toevlucht in een van de vele gezellige restaurantjes. De stad is levendig en modern, met daarnaast veel oude gebouwen. Een mooie combinatie.

Aan het eind van ons rondje centrum van Trondheim komen we bij de fraaie Nidaros kathedraal.  Deze domkerk, in romaanse en gotische stijl, is de belangrijkste kerk van Noorwegen. De kerk is in 1152 geopend. Sinds de reformatie is het de kathedraal van de Lutherse bisschoppen van Trondheim of Nidaros. De kroningen van Noorse koningen vonden plaats in deze kerk in de middeleeuwen en van 1818 tot 1906.

De kathedraal is na zijn voltooiing door tal van rampen getroffen, hij is onder andere enkele keren bijna geheel afgebrand. De afgelopen anderhalve eeuw is de kerk grotendeels herbouwd, op basis van een nieuw ontwerp, dat duidelijk geinspireerd is door sommige Engelse kathedralen. Het is een imposante kerk.

Aansluitend rijden we over de ongerepte Dovrefjell en door het lieflijke Gudbrandsdal naar ons hotel in Hamar

Omgeving Hamar - Oslo - omgeving Oslo    125 km

Van de intersportplaats Hamar is het maar een relatief korte rit naar Oslo, waar we aan het eind van de ochtend arriveren. De stad is prachtig gelegen aan de oevers van de Oslofjord. 

De Noorse hoofdstad Oslo, met 725.000 inwoners, is de laatste decennia sterk gegroeid en ook flink gemoderniseerd. Oude krottenwijken werden afgebroken en ervoor in de plaats kwam het waterfront, even voorbij het Centraal Station en de binnenstad, waar men kan flaneren langs het water, een levendig stuk van de stad. Hier liggen ook het Munchmuseum en het Opera House. Een derde grote attractie van Oslo is het Vigeland Psrk. Het Munchmuseum konden we wegens tijdgebreik niet bezoeken, de andere twee wel. Beide vinden wij erg de moeite waard!

Oslo Opera House

Het Operahuis (Noors: Operahuset i Oslo) werd in 2008 voltooid en is sindsdien de thuishaven van het Noors Nationaal Opera en Ballet. Het gebouw, gelegen aan de Oslofjord, is een fraai staaltje moderne architectuur. Het is afgewerkt met Italiaans carraramarmer en wit graniet en lijkt als een ijsberg uit het water op te duiken. Binnen is vooral eikenhout gebruikt. Het is de grootste cultuurtempel die in Noorwegen werd gebouwd sinds de Nidaros-domkerk in Trondheim, die rond 1300 werd voltooid. De operazaal biedt plaats aan 1.364 personen. Het podium is 16 m breed en 40 m diep. Verlichting wordt geboden door een ovale kandelaar, die 5.800 handgemaakte kristallen bevat. De twee kleinere zalen zijn geschikt voor 400 en 200 toeschouwers. Het operagebouw heeft 1.100 kamers en een totale oppervlakte van 38.500 m².

De dakconstructie is zeer bijzonder. Het is een groot hellend vlak en je kunt vanaf straatniveau, langzaam klimmend, naar boven tot aan de top van het gebouw, vanwaar bezoekers een panoramisch zicht op Oslo geboden wordt. We genieten hier volop, zowel binnen als buiten.

Oslo Vigeland Park

Gustav Vigeland (1869 – 1943) was een Noorse beeldhouwer, die vooral na 1895 zeer bekend werd. In 1914 ontwierp hij een eerste plan voor een monumentaal werk in een park, een beeldenpark met meerdere beeldengroepen rond een fontein. Hij ging zijn werkwijze steeds meer afstemmen op het ontwerpen voor de openbare ruimte. Zijn plan werd werkelijkheid met het Vigelandsanlegget (Vigelandpark), 4 km ten Noordwesten van het centrum. Het Vigelandpark is een monumentaal complex (het is ’s werelds grootste beeldenpark dat door één enkele kunstenaar is gemaakt). Het bestaat uit een reusachtige verzameling van 212 figuren uit brons en steen van Vigeland. Het is één van de grote attracties van Oslo en het is dan ook zeer druk in het park, vooral rond de beelden.

De beelden beelden samen het menselijke levensverhaal en universele emoties uit.De beelden zijn volledig naakt, omdat Vigeland wilde dat zijn kunst tijdloos bleef en los stond van mode of cultuur. Het park is opgebouwd langs een centrale as die 800 meter lang is en herbergt een aantal wereldberoemde meesterwerken. 

Wij zijn onder de indruk. Dit park NIET bezoeken als je in Oslo bent noemen wij ‘doodzonde’, een gemiste kans. Oslo en Noorwegen hebben hier iets om trots op te zijn.

Na ons bezoek aan het Waterfront en het Vigeland Park  lopen we de Karl Johans Gt bijna helemaal af. Dit is de Kalverstraat  van Oslo, en net zoals de Amsterdams slenterkoopstraat is het hier bijzonder druk. Dat geldt voor Oslo in het algemeen, vinden wij, ook aan het Waterfront was dit het geval. We lopen tot het Koninklijk Paleis en dan weer terug.

Oslo was de gastheer voor de Olympische Winterspelen 1952. Met uitzondering van het skiën in Norefjell, vonden alle gebeurtenissen binnen de stadsgrenzen plaats. Eerder op de dag  bezochten we al de Holmenkollenschans, een belangrijke accommodatie die voor deze Winterspelen werd gebruikt. Het is niet de allergrootste ter wereld maar wij vinden hem toch indrukwekkend hoog.

Omgeving Oslo - ferry Trelleborg                     597 km 

Trelleborg - Travemünde                                      216  km 

De volgende dag nemen we afscheid van Noorwegen en rijden via de Zweedse westkust naar Trelleborg, in het uiterste zuiden van Zweden. Even vóór Trelleborg stoppen we in een buitenwijk van Malmö bij de brug over de Sont. Deze fraaie brug verbindt Zweden met Denemarken (Malmö - Kopenhagen) en is met zijn lengte van 16 kilometer een uiterst belangrijke schakel in de verbinding van West-Europa met Scandinavie. De brug is echter niet goedkoop. Een enkele reis kost 63 euro, maar voor wie de brug vaker gebruikt is een kortingsabonnement wellicht handig: dan kost een enkele reis 24 euro. De brug is indrukwekkend, vinden wij. Hij lijkt oneindig over het zilveren water van de Sont door te lopen, aan de horizon zien wij wat stipjes: Kopenhagen.

In Trelleborg eten we wat en we zitten nog even op een plein in het centrum. De Zweden genieten van het langere daglicht en de zomer en begeven zich dus naar buiten: moeders met kinderen, groepen jongeren met fatbikes, het scheelt eigenlijk niet zo veel met Nederland. Daarna gaan we aan boord van één van de luxe ferryboten van de TT-Line naar het Duitse Travemünde, de omgekeerde tocht als die op onze eerste dag. We hebben diner en overnachting aan boord en de volgende ochtend arriveren wij weer in Duitsland.

Travemünde – Nederland                                 479 km

Na het ontbijtbuffet aan boord volgt de ontscheping. Vanuit Travemünde rijden we terug naar Nederland. Het was een lange, intensieve en indrukwekkende reis met hele grote reisafstanden, en met heel veel moois. We zijn blij dat we nu ook Scandinavië eens hebben kunnen aandoen. We hebben grote delen van Scandinavie in één enkele reis mogen ervaren. Zoveel zien in één vakantie is eigenlijk best wel bijzonder. Deze reis is een verrijkende toevoeging aan onze reisgeschiedenis.